эхлэл.....

Зүрх сэтгэлээ сонсохгүй явсаар үлээцэн лаа шиг болчиж. Дуусахгүй амар л байхдаа. Гэвч тэр царцанги. Хүйтэн. Хөдөлгөөнгүй. Асаж шатаж, нэг цоролзон улайдаж, нэг намдан улбархан туяа гарган орчноо хармаар байна. Энд би хэн нэгнээс хамааралгүй бичнэ. Гуниг дүүрэн, цөхрөл дүүрэн.....гэхдээ шазруухан.